Interpretacja prawa w kontekście upływu czasu

Książka ukazuje, jak upływ czasu wpływa na interpretację prawa oraz na poczucie bezpieczeństwa prawnego jednostki. Autorka przedstawia wykładnię jako proces łączący przeszłość, teraźniejszość i przyszłość znaczeń prawnych, w którym jednostka powinna odgrywać bardziej aktywną rolę niż w tworzeniu prawa. Publikacja łączy perspektywę teoretycznoprawną i psychologiczną. Omawia związki między bezpieczeństwem, zaufaniem oraz stabilnością i zmiennością znaczeń prawnych, a także statyczne i dynamiczne teorie wykładni. Wprowadza oryginalne pojęcie momentu interpretacyjnego – czasowo określonego punktu odniesienia dla decyzji interpretacyjnych. Autorka przedstawia dwa modele obowiązywania wykładni – jako prawa stanowionego i jako konsensualnego status quo – oraz warunki i konsekwencje jej zmiany. Formułuje dyrektywy temporalne wskazujące, jak sędziowie i wspólnota interpretacyjna mogą równoważyć potrzebę stabilności z nieuchronnością zmiany. Postuluje rozwój kultury „interpretacji świadomej czasu”, w której sędziowie, doktryna i obywatele współtworzą bezpieczeństwo prawne. Książka jest przeznaczona dla teoretyków i praktyków prawa, którzy dostrzegają, że bezpieczeństwo stosowania prawa wymaga nie tylko stabilności znaczeń, lecz także zdolności do ich odpowiedzialnej zmiany.