Język cudów

#współpracabarterowa Jestem po prostu w siódmym niebie! Kocham zwierzęta i bardzo chciałabym je zrozumieć, a przynajmniej spróbować to zrobić. A z tą książką wszystko jest możliwe! Czy Wy kiedykolwiek spojrzeliście w oczy swojego psa, kota lub innego zwierzątka i naszło Was pytanie: „Gdybyś tylko potrafił mówić...”? Po lekturze książki Amelii Kinkade wiem jedno – one mówią do nas cały czas. To my musimy nauczyć się słuchać! Nie ukrywajmy, ta pozycja jest dość kontrowersyjna, ponieważ obiecuje przełamać barierę między ludźmi a naturą. Na początek opowiem Wam trochę o autorce. Amelia Kinkade to światowej sławy specjalistka od komunikacji ze zwierzętami, mówczyni i nauczycielka. Weterynarze oraz organizacje prozwierzęce niezwykle cenią sobie jej zdolność do porozumiewania się z naturą. W swojej książce przekonuje, że telepatyczna rozmowa ze zwierzętami nie jest mega wyjątkowym i nie z tej ziemi darem dla wybranych. Jest to umiejętność, którą sami w sobie blokujemy. Autorka wyjaśnia, jak łatwo można to dostrzec, bo KLUCZ JEST W NAS: UWAŻNOŚĆ Czysta intencja Głęboka empatia W książce znajduje się mnóstwo ciekawych i fajnych opowiadań z życia autorki oraz jej pracy ze zwierzętami. Te o miłości i więzi z naturą po prostu chwytały mnie za serducho i zmusiły do refleksji nad tym, jak traktujemy mniejszych braci. Mnie osobiście podobały się najbardziej historie i ciekawostki o kotkach! Znalazłam tam też mnóstwo pytań i odpowiedzi na tematy, o których nie miałam nawet pojęcia. Oraz ćwiczenia wspomagające. Z każdą stroną myślałam, że już nic mnie nie zaskoczy, a jednak! Książkę czyta się błyskawicznie – język jest przejrzysty, zrozumiały i bardzo lekki. Książka ma 400 stron ciekawej i wyjątkowej lektury. Oprócz 11 rozdziałów znajdziecie tu notę od autorki, przedmowę dr. Berniego S. Siegela, wprowadzenie, zalecane lektury, podziękowania oraz informacje o autorce. Dla kogo jest ta książka? Dla każdego zwierzoluba, poszukiwacza duchowości i osób, które chcą zbudować głębszą, pełną szacunku relację ze swoimi pupilami. To piękna lekcja empatii, która zostaje w głowie na długo po odłożeniu książki na półkę.